E11 geeft voortijdig op: 8-2 verlies bij SVF

Lange winterstop eist zijn tol

De eerste wedstrijd na de winterstop. De E11 is ingedeeld in een hogere klasse, want overtuigend kampioen in de najaarscompetitie. Dit betekent dat de tegenstanders ook wel eens tweedejaars-E kunnen zijn…

Vraag vooraf: wie heeft er nog wel eens voor de lol een balletje getrapt sinds dat gedenkwaardige modderbad op 16 december? De meesten komen niet verder dan het zaalvoetbaltoernooi, de oefenpot van vorige week en de twee trainingen bij Hercules. Winterstop was dus meer STOP dan winter. We zullen zien of de E11 zich met deze voorbereiding staande weet te houden in het landelijke Cothen.

Maarten is helaas ziek thuis en coach Léon laat zich vervangen door assistenten Frank en Jan. Voor de wedstrijden worden de bekende standaardsituaties nog es doorgenomen. De jongens hebben er zin in. Ze zijn niet bang voor de lange slungels bij de tegenpartij! Wouter-turbo-B is 1,5 kop kleiner dan de langste van SVF.

Maar dan de wedstrijd: Hercules neemt in de beginfase geen enkel initiatief en loopt al snel achter de feiten aan. SVF krijgt alle kans om aanval na aanval op te bouwen. Die lange jongens combineren er lekker op los en als ze dan ook nog mogen schieten op goal is het na 9 minuten al 2-0. Dat kan natuurlijk niet onbeantwoord blijven. Maar hoe?

Ruben weet raad: hij trapt in de 12^de minuut gericht uit naar Jan op de middenlijn. Die bereikt Mart met een prachtig steekballetje. Mart is supersnel met de bal en gaat alleen op de keeper af. Met een goed schot schiet hij 2-1 binnen. Dat lijkt er meer op!

Snel daarna krijgt Mart nog een kans, maar hij wordt geblokkeerd door de tegenstander.

Verder is het alleen maar SVF wat de klok slaat. De ene corner na de andere. Ruben heeft het druk, doet wat hij kan. Maar hij kan in zijn eentje niet voorkomen dat SVF de rust ingaat met een 4-1 voorsprong. Hercules sjokt over het veld, de pijp is nu al leeg.

In de pauze praat coach Frank in op de jongens. Jagen op de bal, sneller spelen, aanbieden. Jullie zijn toch geen opa’s?

Zo gezegd, zo gedaan. Na rust is het team ineens wakker. Aangemoedigd door de toeschouwers (o.a. het vertrouwde stemgeluid van ex-coach Han!) ontregelen de jongens het spel van SVF. Met resultaat. Want SVF wordt teruggedrongen op eigen helft en weet zich geen raad met de overal opduikende Wouters, Gijs, Joris, Timo en Ewout. Die hadden ze in de eerste helft alleen gezien vlak voor het doel van Hercules! Jan en Mart proberen gaten te vinden in de verdediging, wat nog niet meevalt. De SVF-keeper vraagt een verdediger ‘dat mannetje’ in de gaten te houden. Eén keer raden wie hij bedoelde!

Maar dan heeft Jan toch ineens beet. In de 3^de minuut na rust ‘poort’ hij de keeper met een bekeken schot en is het 4-2. Heel goed en verdiend.

Het goede spel houden onze jongens daarna nog 5 minuten vol. Timo krijgt daarin een grote kans en Ewout schiet jammer genoeg naast.

In de 8^ste minuut breekt SVF eindelijk eens uit en scoort meteen 5-2. En dan is het over en uit. De koppies gaan hangen. Niks jagen op de bal, niks voetje ervoor, niks mannetje dekken, niks rugdekking geven, niks aanbieden en niks vrij lopen. De conditie laat te wensen over en de spirit is helemaal weg.

Het wordt uiteindelijk een teleurstellende 8-2 nederlaag.

Na afloop is het stil in de auto…